Het Geluid van Stilte Belinda Aebi
© J. Cardon 2 april 2017
Home Boeken Persartikelen Fotos Nieuws Copyright
Fragment: Gijs staat in de riante badkamer waarin hij alle kastjes geopend heeft. In zijn handpalm ligt een etui met een setje injectiespuiten en een klein flesje ontsmettingsvloeistof. Ze staan er allebei gefixeerd en zwijgzaam naar te kijken. 'Wat denk je?'vraagt Gijs terwijl hij Max'blik peilt. 'Meenemen.' Ulrica zit op de rand van de sofa met een glas sherry en kijkt de rechercheurs onderzoekend aan wanneer ze van de trap komen. Ze richt een afkeurende blik op hun schoenen. 'Ik moet u zeggen dat ik dit niet leuk vind, heren, zo'n aanval op de privacy. Mag dat eigenlijk zomaar allemaal?' 'Wij mogen alles', zegt Gijs kortaf. Ze verstrakt. Max legt het etui met de injectiespuiten en het flesje met ontsmettingsvloeistof op de salontafel. Ulrica bekijkt het vluchtig en draait zich om in de richting van Eduard, die als een standbeeld voor zich uit staart. 'Ed, kijk nu eens, ze snuffelen zelfs in onze badkamer… En jij zegt niks!' scheldt ze hem de huid vol. Eduard antwoordt droog en bewegingloos: 'Schat, laat alsjeblieft de rechercheurs hun werk doen.' Ze slaat haar blik naar het plafond. 'Mag ik hier wat uitleg over?' vraagt Max aan Ulrica terwijl hij het etui met injectiespuiten vlak voor haar op tafel schuift. 'Wat heeft dát nu voor belang?' wappert ze met een hand. 'Dat zullen wij wel uitmaken of het belang heeft of niet. Dus?' Hij kijkt haar indringend aan. 'Tja, dat is een setje om iemand medicatie toe te dienen', zegt ze mokkend. 'Dat ziet u toch zelf wel.' 'Ja, natuurlijk, zo ver was ik ook al', zegt Max nu met lichte dreiging in zijn stem. 'Wie speelt hier doktertje? Wie van jullie heeft medicatie nodig met een injectie?' Eduard priemt zijn blik in die van Ulrica. 'Zeg jij het Ulrica, of zal ik het hun zeggen?' Ulrica's oogleden beginnen te trillen. 'Wij niet.' 'Wie dan wel en waarom ligt de medicatie hier in jullie badkamer?' Gijs verliest zijn geduld. Ulrica zegt met een klein stemmetje: 'Alexander had medicatie nodig.' 'Ga verder, het wordt interessant', verzoekt Max. 'Al van kindsaf. Alexander heeft hemofilie, een stoornis in de bloedstolling. Hij wordt hier al voor behandeld sinds hij klein was', gaat ze verder. '"Had" hemofilie en "werd" behandeld', verbetert Gijs. 'Ja, "had" en "werd"! Ach, wat zijn jullie bikkelharde mensen!' werpt ze Max en Gijs toe. Ze sturen elkaar een veelbetekenende blik. 'En  wie geeft hem die behandeling?' 'Ik dien hem twee keer per week stollingsmiddelen toe, intraveneus.' 'Mooi zo, en wie bezorgt u die medicatie?' 'Ziet u hier misschien ergens een laboratorium, mijnheer? De medicatie wordt door een hematoloog in nauwkeurige dosis voor Alexander berekend en bereid. Door die regelmatige toediening wordt getracht om de stollingsfactor in Alex' bloed op peil te houden. Duidelijk? Of is dat te ingewikkeld voor u?' 'Nee hoor, we volgen perfect. Dus heeft hij onlangs nog een injectie gekregen?' 'Ja natuurlijk', zegt Ulrica geïrriteerd. 'Wanneer was de laatste keer?' 'Twee dagen voor die tragische dag.' 'Klopt het dat Alexander ook steeds zijn medicijnpaspoort en bloedgroepkaart bij zich droeg?' 'Ja, altijd.' 'Maar weet u wat nu zo vreemd is? Ze is nergens te bespeuren, die kaart. Ze stak niet in zijn portefeuille op de dag van zijn ongeluk. Onze mensen hebben ook de plaats van de aanrijding helemaal onderzocht, maar géén kaart.' 'In ieder geval, hier is ze ook niet, hé Ed?' Eduard knikt van nee en slaat zijn blik naar het tapijt. 'Mevrouw van Loo, die bloedziekte, is die erfelijk?' Ulrica kijkt als uit het veld geslagen en veert overeind. Ze gaat naar het barmeubel en schenkt zichzelf nog een sherry in. Ze draait een haarlok achter haar oor. 'Mevrouw van Loo?' 'Jaja, ik hoorde u wel. Het is een erfelijke ziekte, ja.Ik heb het hem doorgegeven. Door mij is hij ziek.Ikzelf ben draagster van de aandoening maar vertoon geen symptomen. Voilà!' Het blijft even pijnlijk stil.Ze drinkt haar glas in een teug leeg en tuurt naar de muur achter het barmeubel. DE PERS OVER HET GELUID VAN STILTE ‘Ze schrijft als een topsporter, traint en heeft het gevoel dat ze de lat steeds wat kan verhogen.’ VROUWENTHRILLERS.NL
Titel: HET GELUID VAN STILTE Thriller ISBN 978 90 223 2618 3 Publicatie: 17 mei 2011 Pagina’s: 256 Uitgeverij: Manteau Eduard en Ulrica van Loo hebben jarenlang met veel succes raspaarden aangekocht, getraind en weer verkocht. Nu ze met pensioen zijn, laten ze de taken over aan hun drie kinderen Olaf, Alexander en Elizabeth. Elizabeth runt zelf een manege, waar ze hippotherapie geeft aan autistische kinderen. Wanneer Alexander op een dag Elizabeths dochtertje naar de manege brengt, wordt hij gegrepen door een motorrijder die een vluchtmisdrijf pleegt. Hij heeft een zware hoofdwond en wordt overgebracht naar het UZ Gent, waar hij overlijdt. Maud en haar rechercheurs krijgen aanwijzingen die de dood van Alexander op de operatietafel erg mysterieus maken. Werd hij vermoord? Door wie en waarom?